Edukacja

Joga jest jedną z form kształcenia uwagi w ruchu pomocną studiowaniu
stanów bycia wynikających z ruchu myśli i emocji.
Nabywaną o nich wiedzę pomaga integrować i ucieleśniać.
Sprzyja fizjologicznej równowadze i zrównoważonemu oglądowi.
Buduje poczucie dobrostanu.

To także jedna z klasycznych szkół indyjskiej filozofii oferująca perspektywę i narzędzia kształcenia postaw i wzorców zachowań pozwalających na przejrzyste doświadczanie rzeczywistych uwarunkowań i rzeczywistych możliwości wynikłych z relacji, przestrzeni działań i w końcu z samej natury życia.

Joga to wyciszenie poruszeń osobowej świadomości niepomocnych jej uzgodnieniu z rzeczywistością - brzmi definicja jogi ujęta w tekście Jogasutr w IV wieku n.e.

Tak rozumiana joga wyraża się w ośmiu wymiarach ashtanga

w uważnej relacji ze światem yama
w uważnej relacji ze sobą niyama
w poznaniu sytuacji/w dbaniu o stabilność, jak i mobilność ciała i umysłu āsana
w gospodarowaniu życiową energią prāṇāyāma
w dyscyplinie jasnego postrzegania i mądrego reagowania pratyāhāra
w ćwiczeniu koncentracji dhāraṇā
w kontemplacji i zespoleniu uwagi z tym, co naprawdę ważne dhyāna
w spoczynku i odprężeniu od Ja sprzyjającemu zanurzeniu w rzeczywistości samādhi

Regularność, której towarzyszy ciekawość i wola poznania, przy jednoczesnym nieprzywiązywaniu się do oczekiwań i wyobrażeń związanych z praktyką, pogłębia wiedzę i czucie płynące z naszej osobistej historii. Jednocześnie osobowa świadomość uwalnia się od jej uwarunkowań.
Jest obecna, wrażliwa i odżywiona działaniem w poczuciu sensu.

Metodę B.K.S. Iyengara, nazywaną „medytacją w działaniu”, charakteryzuje:

różnorodność sekwencji i sposobów pracy w āsanach, umożliwiająca praktykę wszystkim (niezależnie od predyspozycji, wieku czy ruchowych ograniczeń)
precyzja w organizacji działań i kierunku zaangażowania uwagi
równowaga między działaniem, a obserwacją i refleksją, między wyzwaniem i komfortem, mobilizacją i spoczynkiem
podejmowanie praktyki w określonym kontekście: fizycznym (np. stabilność odcinka lędźwiowego kręgosłupa, przywracanie równowagi hormonalnej czy też ogrzanie organizmu w okresie zimowym) energetycznym (np. regeneracja po chorobie, czy podniesienie nastroju) czy filozoficznym (np. studiowanie w ciele jakości „bycia w prawdzie” satya, ”niekrzywdzenia” ahiṃsā, czy „radości” santoṣa)

Studiując przekaz Patańjalego, B.K.S. Iyengar wypracował wskazówki do tego, jak pogłębiać kontakt z ciałem, aby uzgodnieniu naszego przeżywania z rzeczywistością wychodzić naprzeciw. To uzgodnienie funkcjonuje w metodzie pod hasłem alignement - zrównoważone ustawienie ciała, postawa umysłu, uobecnienie się w sytuacji i takie w niej działanie, które sprzyja samādhi.

Praktyka āsan to znajdowanie się uwagą w czasie, przestrzeni i sytuacji, gdzie jednocześnie budujemy i usposabiamy świadomość do odprężenia się w sobie. Z siebie do świata wychodząc otwarcie, rozważnie, spokojnie, z życzliwością i współczuciem.