Ruch jest cechą natury. Celem praktyki jest poznanie natury. W drodze praktyki poznajemy to, co dała nam natura – ruch/poruszenie.
Poruszając się z uwagą, ćwiczymy uważność. Przetwarzamy poruszenia. Przemieniamy je dla osiągnięcia emocjonalnej stabilności – stanu, na który żadne zewnętrzne poruszenie nie wywiera wpływu.
1.2 yogāḥ cittavṛtti nirodhaḥ
W uważnej obserwacji tego, co jest, rozwijamy umiejętność rozróżniania. Zwiększamy także jego pole. Dostrzegamy więcej, czujemy zachodzące wewnątrz ciała relacje, uczymy się zależności między działaniem, a reakcją, skutkiem i przyczyną, przeszłością, a przyszłością, nawykiem, a wolnością…
W różnych obszarach i wymiarach naszego bycia narasta spójność i „niewzruszoność” wobec naturalnie zachodzących zmian.
Coraz większa stabilność przynosi coraz więcej zadowolenia z tego, co jest.
II.46 sthira sukham āsanam
Do rzeczywistej natury spraw docieramy wtedy, gdy związane z poznaniem działanie pozbawione jest zmagań. Od naszej uważności zależy czy działanie będzie energią tworzenia przestrzeni/szukania rozwiązań, czy wysiłkiem zachowania kształtu i zmaganiem trwania.
II.47 prayatna śaithilya ananta samāpattibhyam
Czujny i zaangażowany ruch uczy czujnego i zaangażowanego bycia w każdym wymiarze życia. Postępujemy w praktyce jeśli w sposobie naszego przeżywania ustają tarcia, opory i zmagania.
Coraz mniej jest poruszeń powodujących napięcia. Rośnie zdolność do odpuszczania przywiązań/przekonań, których następstwem jest niewygoda i ból.
Praktykujemy, aby w doświadczaniu przez nas rzeczywistości – czegokolwiek by nie niosła – obecny był swobodny przepływ.
I.13 sa tu dīrghakāla nairantarya satkāra āsevitaḥ dṛḍhabhūmiḥ